Poetsko-scenski kolaž "Safvet-beg Bašagić: ŽIVA USPOMENA" povodom 140 godina od rođenja pjesnika
U okviru Dana otvorenih vrata Bošnjačkog instituta premijerno je izveden poetsko-scenski kolaž ljubavnih i hedonističkih pjesama iz Bašagićevih kolekcija Sevdalije i Ašiklije.

Moje srce nije ogledalo
Po kojemu prašina se hvata;
Moje srce Džemova je čaša;
Kroza nj vidiš sliku Harabata


Kada vino iz Džemove čaše
Kroz vijekove toči se i pije,
Zašto ne bi moje srce bilo,
Na godine vrelo poezije?


(Safvet-beg Bašagić: Izabrana djela. Knj. 1. Sevdalije, 1. Sarajevo: Svjetlost, 1971. Str. 61.)


U okviru manifestacije Dani otvorenih vrata Bošnjačkog instituta i povodom 140 godina od rođenja Safvet-bega Bašagića, 27. maja 2010. u prepunoj sali Gazi Husrev-begovog hamama je premijerno izveden poetsko-scenski kolaž ljubavnih i hedonističkih pjesama iz Bašagićevih kolekcija Sevdalije i Ašiklije pod nazivom Safvet-beg Bašagić : ŽIVA USPOMENA u produkciji Bošnjačkog instituta.

Već sami nazivi i poredak ovih ciklusa, pored unutrašnjeg karaktera erotike u njima, pokazuju jednu parabolu pjesničkog čuvstva, koja se od mladalačkog, romantičarsko-platnoskog lirizma, preko poetske anakreontike, razvija u ljubavno osjećanje zrelih godina i erotiku iskušenja i razočarenja. (Rizvić, Muhsin. Pjseničko djelo Mirze Safveta. U: Safvet-beg Bašagić: Izabrana djela. Knj. 1. Sarajevo: Svjetlost, 1971. Str. 26.).

Scensko-poetski kolaž su izveli glumci Pozorišta lutaka u Mostaru Nedžad Maksumić i Diana Ondelj Maksumić. Scenu je priredio glumac i reditelj Salko Šarić a majstor slike i tona je bio Amer Ćatić.


Biografija Safvet-bega Bašagića

Rođen je 6. maja 1870. godine u Nevesinju. 1882. sa porodicom seli u Sarajevo gdje je završio ruždiju i pohađao sarajevsku gimnaziju. 1900. godine diplomirao je orijentalne jezike i historiju na Bečkom univerzitetu. Poeziju je počeo pisati još kao učenik gimnazije, a na studiju u Beču priredio je za štampu prvu zbirku pjesama. Tada piše i prve znanstvene radove i prikuplja građu za historiju Bosne.

Godine 1903. osniva društvo Gajret a potom i društvo El-Kamer i Muslimanski klub; 1907. pokreće list Ogledalo, a godni dana kasnije odlazi u Beč i pristupa izradi disertacije o pjesništvu Bošnjaka na orijentalnim jezicima, koju je odbranio 1910. g. Iste godine izabran je za zastupnika u Bosanski sabor i odmah potom, poslije smrti Ali-bega Firdusa, imenovan je za predsjednika Sabora. Na tom položaju zatekao ga je slom Monarhije. Od 1919. radi kao kustos u Zemaljskom muzeju u Sarajevu, sve do 1927. g., kada je umirovljen. Umro je 9. aprila 1934. g. u Sarajevu i ukopan u haremu Begove džamije.